از فقه پویا تا دیپلماسی میدانی: «مصلحت، میدان و دیپلماسی؛ بازخوانی فقهی مرزهای مذاکره در سیاست خارجی»
#تبیین_گاه |
چکیده تحلیل:
تحولات اخیر در منازعات منطقه بار دیگر اهمیت درک صحیح از رابطه میدان و دیپلماسی را نشان میدهد.
سردادن شعار "مذاکره حرام است" در شرایط نیازمند وحدت، نشاندهنده لزوم تبیین دقیقتر نحوه مواجهه با دشمن و سازوکارهای تأمین منافع ملی است.
تحلیل و تبیین :
۱. پویایی فقه و عبور از احکام مطلق:
احکام فقهی ثابت و غیرقابل انعطاف نیستند و به شدت تابع شرایط زمان و مکان تغییر میکنند؛ همانگونه که برای حفظ جان انسان، شکستن نماز (که در حالت عادی حرام است) واجب میشود، حکم مذاکره نیز بر اساس مصالح ملی متغیر است.
۲. میدان و دیپلماسی؛ دو بال مکمل یکدیگر:
تقابل میان میدان و دیپلماسی خطاست. میدان تولیدکننده قدرت است و دیپلماسی ابزاری است که این قدرت خام را در پای میز مذاکره به دستاوردها و منافع ملموس (مانند تثبیت حقوق و اخذ غرامت) تبدیل میکند.
۳. مشروعیت قانونی و شرعی تصمیمات:
پذیرش مذاکره یا آتشبس یک تصمیم فردی یا جناحی نیست، بلکه در عالیترین سطح ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی (شورایعالی امنیت ملی) بررسی شده و با تأیید نهایی رهبری اجرایی میشود که نشاندهنده مشروعیت کامل آن است.
۴. حضور میدانداران در عرصه دیپلماسی:
نکته قابل توجه در شرایط کنونی این است که مسئولیت پیشبرد دیپلماسی بر عهده کسانی (مانند محمدباقر قالیباف) قرار گرفته که خود پیشینه حضور مستقیم در میدان نبرد را دارند؛ این امر تضمینکننده حفظ روحیه مقاومت در مذاکرات است.
۵. حفظ آمادگی نظامی همزمان با مذاکره:
پذیرش آتشبس یا ورود به مذاکره به معنای خلع سلاح یا پایان قطعی تقابل نیست. نیروهای مسلح با منطق «دست روی ماشه» آمادگی دارند تا در صورت لزوم و تغییر شرایط، مجدداً وارد میدان درگیری شوند.
۶. آسیبشناسی شعارزدگی و نادیده گرفتن مصالح:
سردادن شعار مطلق «مذاکره حرام است» در تجمعات، تقلیل دادن مسائل پیچیده حکمرانی به احساسات مقطعی است و نشان از عدم درک صحیح از اقتضائات روز و تصمیمات کلان نظام دارد.
۷. ضرورت حفظ وحدت داخلی در شرایط حساس:
در مقاطعی که کشور نیازمند انسجام و همصدایی در برابر دشمن است، ایجاد دودستگی با طرح شعارهای تفرقهافکنانه و نفی مسیرهای قانونیِ تأمین منافع ملی، به زیان کشور تمام خواهد شد.
جمعبندی :
مطلق و حرام پنداشتن مذاکره، با روح پویای فقه و واقعیتهای حکمرانی در تضاد است. در نظام تصمیمگیری کلان، دیپلماسی در امتداد قدرتِ میدان تعریف میشود و پیشبرد آن توسط نیروهای معتقد و با تأیید ساختارهای عالی نظام، اقدامی عقلانی و ضروری برای عبور از بحران و تثبیت منافع ملی است. وحدت داخلی، رمز موفقیت در این مسیر ترکیبی است.
#علی_فیضی
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_اسرائیل
#جهاد_تبیین
#مرگ_بر_ترامپ_و_نتانیاهو
#معاونت_فرهنگی_پایگاه_مقاومت_بسیج_شهید_باهنر_دانشگاه_سمنان
#معاونت_فضای_مجازی_پایگاه_مقاومت_بسیج_شهیدباهنر_دانشگاه_سمنان
نظر دهید