‌‌

اگر بخواهیم واقع بینانه به این جنگ نگاه کنیم، با توجه به همه جوانب و رصد اتفاقات تا این لحظه به نظر میرسد این جنگ یک بازه زمانی مشخص اما بسیار تعیین کننده داشته باشد.

 شاید چیزی در حدود بیست روز.

 اما این بیست روز را نمیشود یکدست دید. باید آن را به دو مقطع ده روزه تقسیم کرد، چون ماهیت اتفاقاتی که در این دو بازه می افتد کاملا متفاوت‌ست.

ده روز اول بیشتر دهه "شوک و تغییر معادله‌ست. 

در این ده روز هر آنچه در داخل ایران یا در داخل تل آویو و پایگاههای آمریکا در منطقه اتفاق میفتد، فراتر از یک درگیری نظامی ساده‌ست.

 آنچه با هنرنمایی موشکهای ایرانی در آسمان تل آویو و حملات به پایگاههای آمریکا در منطقه رخ داده، همین حالا هم بخشی از معادلات جهانی را به هم ریخته‌ست.

 بسیاری از کشورها تا قبل از این تصور دیگری از موازنه قدرت داشتند و را ایران نهایتا یک قدرت منطقه ای بسته و تحت فشار میدیدند که عملا قدرتی برای اقدام مستقیم در بدابر کشوری را ندارد.

 اما وقتی میبینند قلب سرزمینهای اشغالی زیر آتش مستقیم قرار گرفت و پایگاههای آمریکا در منطقه چگونه زیر اتش رفت، محاسباتشان هم ناگزیر تغییر میکند.

بدون شک نتیجه این تغییر محاسبه در اینده در ادبیات سیاسی کشورها دیده خواهد شد.

 کشورهایی مثل امارات بر سر جزایر سه گانه و آذربایجان بر سر زنگزور و ادبیات تجزیه طلبانه‌اش و همچنین سایر کشورها که تا دیروز با ادبیات تهدیدآمیز یا طلبکارانه با ایران صحبت میکردند، دیگر نخواهند توانست همان لحن را ادامه دهند.

 وقتی قدرت واقعی یک کشور در میدان به نمایش گذاشته میشود، طبیعتا زبان سیاست هم تغییر میکند. 

این یکی از مهمترین دستاوردهای ده روز اول‌ست.

اما مهمتر از همه، در همین ده روز اول یک اتفاق روانی بسیار بزرگ هم رخ میدهد، و ان شکستن هیبت نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی‌ست. 

سالها تلاش شده بود این دو به عنوان ارتشهای شکست ناپذیر و غیرقابل دسترس معرفی شوند. اما حالا دیگر این تصویر فرو ریخت و دیگر مثل قبل نیست،  

از آن لحظه به بعد بسیاری از بازیگران منطقه دیگر مثل گذشته روی آمریکا حساب باز نخواهند کرد و طرح صلح ابراهیم هم دیگر به راحتی قبل، مطرح نخواهد شد.

اما اگر ده روز اول را مرحله شکستن هیبت غرب و تغییر فضای روانی بدانیم، ده روز دوم مرحله تعیین سرنوشت جنگ‌ست.

 در این مقطع دیگر موضوع اصلی نمایش قدرت نیست، بلکه مسئله ذخایر و توان عملیاتی دو طرف‌ست.

 آنها بخصوص در حوزه پدافند و ایران هم در حوزه آفند باید نشان بدهند که چه میزان توان استمرار دارند. 

اینجاست که معادلات واقعی جنگ مشخص میشود و مناسبات جدید قدرت شکل میگیرد.

ادبیات مقتدرانه فرماندهان نظامی و هنرنمایی دیشب و امشب موشکهای ایران در اسمان اراضی اشغالی امادگی کامل ایران را نشان میدهد، و حملات بی ضابطه و آشفته دشمن به تاسیسات ایران از جمله پالایشگاه و فرودگاه و مرکز اب شیرین کن قشم، نشان میدهد ظرفیت دفاعی‌ دشمن رو به اتمام‌ست و با این حرکات دیوانه وار میخواهد ایران را از ادامه حملات منصرف کند.

 بنابرابن میشود از همین الان حدسهایی هم زد که البته باید صبر کرد.

اما در کنار این موضوع، در ده روز دوم، جنگ روایتها هم به شدت تعیین کننده خواهد بود.

 رسانه ها در چنین جنگی فقط ناظر نیستند، بلکه بخشی از میدان نبرد هستند.

 دشمن تلاش میکند با جنگ روانی و بزرگنمایی ضربات خودش و بی اثر بودن ضربات ایران از طریق سانسور حقیقت، روحیه جامعه را هدف بگیرد و تصویر شکست یا ناتوانی بسازد.

 طبیعی‌ست که در چنین شرایطی مدیریت و کنترل فضای رسانه ای اهمیت دوچندان پیدا میکند. 

همانطور که طرف مقابل هم بسیاری از واقعیتها را سانسور میکند، در داخل هم باید نوعی مدیریت جدی بر روایتها و انتشار اطلاعات وجود داشته باشد تا جنگ روانی به ابزار دشمن تبدیل نشود.

اگر ایران بتواند از این مرحله دوم هم با موفقیت عبور کند و برتری خود را تثبیت کند، نتیجه این جنگ فقط یک پیروزی نظامی نخواهد بود.

 آن وقت ایران وارد مرحله ای میشود که جایگاهش به طور عجیبی در نظم جهانی تغییر میکند.

کشوری که بتواند در چنین سطحی از درگیری در برابر جهان غرب و رژیم صهیونیستی بایستد و پیروز بیرون بیاید، عملا به یک ابرقدرت تبدیل خواهد شد.

البته در آن مرحله یک شرط مهم هم وجود دارد!

 اینکه مسئولان کشور این جایگاه جدید را درست درک کنند و متناسب با آن تصمیم بگیرند و اقدام‌کنند.

 اگر این شناخت شکل بگیرد، اتفاقات بزرگی در معادلات جدید میتواند رقم بخورد که همه جهان را شگفت زده خواهد کرد

#مرگ_بر_آمریکا

#مرگ_بر_اسرائیل 

#جهاد_تبیین

#مرگ_بر_ترامپ_و_نتانیاهو

#معاونت_فرهنگی_پایگاه_مقاومت_بسیج_شهید_باهنر_دانشگاه_سمنان

#معاونت_فضای_مجازی_پایگاه_مقاومت_بسیج_شهیدباهنر_دانشگاه_سمنان